یک روز آموزگار از دانش آموزانی که در کلاس بودند پرسید آیا می توانید راهی غیرتکراری برای ابراز عشق، بیان کنید؟
برخی از دانش آموزان گفتند : با بخشیدن، عشقشان را معنا می کنند. برخی "دادن گل و هدیه" و "حرف های دلنشین" را راه بیان عشق عنوان کردند. شماری دیگر هم گفتند "با هم بودن در تحمل رنجها و لذت بردن از خوشبختی" را راه بیان عشق می دانند.

مجموعه کمیک استریپ های "من گوساله ام" اثری ارزشمند از هنرمند خلاق و نقاد و یکی از مشهورترین کاریکاتوریست‌‌ها و انیمیشن‌سازهای ایرانی، "بزرگمهر حسین پور" است که البته کتابی هم با همین عنوان از سوی این هنرمند به چاپ رسیده است. در این کتاب که حاوی 63 کمیک استریپ می باشد آمده است: "هر گاوی که عمیقا بفهمد چقدر گاو است، در دم آدم خواهد شد و هر گاه آدمی زیادی بفهمد که آدم است، در دم گاو خواهد شد!" حسین پور در مقدمه‌ی این اثر نوشته:‌ "این کتاب هذیان‌ها و خزعبلات یک گوساله است که مجموعه‌ی پرت‌و‌ پلاهای پدربزرگش را که مدام عرق یونجه می‌خورد و دم‌دمای غروب آفتاب آروغ می‌زند و یونجه نوشخوار می‌کند به خورد ما داده است." این کمیک استریپ ها در قالب این کتاب به شکلی منسجم، تبدیل به اثری ماندگار شده اند. از جذابیت های "من گوساله ام" پایان کتاب است که مخاطب را در حال تعلیق میان آسمان و زمین نگه داشته و وی را به تفکر وا می دارد.

این کمیک استریپ ها شامل پرسش های یک گوساله کنجکاو از پدربزرگش است که مخاطب را نیز درگیر این پرسش ها می کند و این گونه به جذابیت اثر می افزاید. "من گوساله ام" بر پایه محاوره می چرخد اما توانایی بالای نگارنده در پرداخت کارتونی تصاویر، آن را دلچسپ و در ذهن، ماندگار می سازد. دیالوگ هایی که در قالب پرسش و پاسخ عرضه شده، تداعی کننده شرایط اجتماعی و سیاسی هستند که در جامعه با آن ها روبرو می شویم. سوالاتی که حسین پور از زبان گوساله و پاسخ هایی که از دهان پدربزرگ می گوید، دغدغه های ذهنی یک کارتونیست است که پیوند عمیقی با رخدادهای روزمره جامعه خود دارد ... 

دو تا پيرمرد با هم قدم مي زدن و 20 قدم جلوتر همسرهاشون کنار هم به آرومي در حال قدم زدن بودند.

پيرمرد اول:«من و زنم ديروز به يه رستوران رفتيم که هم خيلي شيک و تر تميز و با کلاس بود، هم کيفيت غذاش خيلي خوب بود و هم قيمت غذاش مناسب بود.»

پيرمرد دوم:«اِ... چه جالب. پس لازم شد ما هم يه شب بريم اونجا... اسم رستوران چي بود؟»

پيرمرد اول کلي فکر کرد و به خودش فشار آورد، اما چيزي يادش نيومد. بعد پرسيد:«ببين،يه حشره اي هست، پرهاي بزرگ و خوشگلي داره، خشکش مي کنن تو خونه به عنوان تابلو نگه مي دارن، اسمش چيه؟»

پيرمرد دوم: «پروانه؟»

پيرمرد اول: «آره!» بعد با فرياد رو به پيرزنها: «پروانه! پروانه! اون رستوراني که ديروز رفتيم اسمش چي بود؟!»